Souvent en de lents déjeuners...

Deze dans is een zoektocht naar de werkelijkheid: een dankbetuiging voor het bestaan, voor de mogelijkheid om op deze planeet te mogen spelen, en tegelijkertijd een moment om te treuren, om de absurditeit van deze wereld, haar geweld en haar ongelijkheden te erkennen. Een stuk dat zich bevindt tussen dankbaarheid voor het leven en melancholie tegenover wat pijn doet.

Door middel van een poëtisch en synesthetisch onderzoek worden verschillende zintuigen gecombineerd, beïnvloeden ze elkaar en reageren ze op elkaar. Kleur stroomt door de muziek. De variaties in toon volgen de expressie van een masker en een stok. Een groove zet een gebaar in gang, een gebaar zet een woord in gang, een woord zet een herinnering in gang, die het lichaam oproept door middel van nieuwe sensaties… Deze beeldtaal vormt het constructieprincipe van het stuk: een capillarisatie van energie, die van de ruwe materie naar iets expressievers, iets betekenisvollers gaat, totdat ze gestalte krijgt in een taal. Van het gebaar naar het woord. Van de materie naar de aanwezigheid.

En ook deze taal wordt geleidelijk opgebouwd. Een klank wordt een lettergreep, een lettergreep wordt een gebaar, een gebaar wordt een zin… en alles begint opnieuw, wijkt af, botst, als een balletje in een flipperkast. Want de solo heeft ook die kracht in zich: die van onvoorspelbare weerkaatsingen, van botsingen die een kettingreactie teweegbrengen, van energie die nooit helemaal tot rust komt. Het schrijven begint met een absurd spel, met klanken die wegglijden, zich omdraaien, bij elke wending van betekenis veranderen… Om vervolgens over te gaan in een gedicht dat wel verslag doet van een moeilijke realiteit: die van het misbruikte kind, van de ontnomen onschuld, van wat in de wereld onaanvaardbaar en toch reëel is.

Juist de moeilijkheid om dit tweede gedicht uit te spreken; verspreid tussen het lichaam en de stem, tussen de ruimtes en de stiltes; zegt iets over de moeilijkheid om de realiteit van het geweld te zien. De samenvoeging van lichaam en stem is een poging, niet om op te lossen, maar om fragmenten te delen: sequenties waarin de verschillende verschijningen, in hun resonantie, op elkaar lijken te reageren.